است و حضرات ائمه عليهم السلام با توجّه به معنايى كه در « في » گفتيم براى تحصيل جميع كمالات الاهى جهاد نموده و آن كمالات در آن‌ها رسوخ پيدا نموده و جدا نيستند و در آن جا متمكن و مستقر هستند . ائمّه اطهار با ذات ربوبى سر و كار داشتند و با خود خداوند متعال ارتباط و به خود خدا توجّه داشتند . پيش‌تر آورديم كه امير مؤمنان على عليه السلام مىفرمايند : إنّ قوماً عبدوا اللَّه رغبة فتلك عبادة التجّار ، وإنّ قوماً عبدوا اللَّه رهبة فتلك عبادة العبيد وإنّ قوماً عبدوا اللَّه شكراً فتلك عبادة الأحرار ؛ « 1 » همانا گروهى خدا را پرستش مىكنند به خاطر درك ثواب و رسيدن به بهشت پس اين عبادت بازرگانان است و همانا گروهى خدا را مىپرستند به خاطر ترس از كيفر و عذاب جهنّم كه اين عبادت بردگان است و همانا گروهى خدا را پرستش مىكنند به جهت سپاس از نعمت‌هاى او كه اين عبادت آزادگان است . در روايات عامه نيز آمده است كه : علي مخشوشن في ذات اللَّه . اين روايت يعنى چه ؟ اين روايت در مسند احمد ، تاريخ طبرى و المستدرك على الصحيحين آمده است . « 2 » معناى « مخشوشن في ذات اللَّه » چيست ؟ طبرانى و ابونعيم اصفهانى چنين نقل مىكنند : علي ممسوسٌ في ذات اللَّه . « 3 »

--> ( 1 ) . نهج البلاغة : 4 / 53 ، موعظه 237 ، بحار الأنوار : 41 / 14 ، حديث 4 ( 2 ) . مسند ، احمد بن حنبل : 3 / 86 ، تاريخ طبرى : 2 / 402 ، المستدرك على الصحيحين : 3 / 134 ( 3 ) . المعجم الأوسط : 9 / 142 و 143 ، المعجم الكبير : 19 / 148 ، حلية الاولياء : 1 / 68 ، مجمع الزوائد : 9 / 130 ، كنز العمال : 11 / 621 ، حديث 33017